O έρωτας, η ανεργία, ο ΔΟΛ και ένας γάμος

Home / kariera-articles / O έρωτας, η ανεργία, ο ΔΟΛ και ένας γάμος


Και να, που μια έρευνα του kariera.gr για τον έρωτα και την εργασία, Αγίου Βαλεντίνου ανήμερα, με αναγκάζει να προβώ σε ένα από τα πιο εξομολογητικά κείμενα που έχω γράψει ποτέ εδώ. Γιατί όσα περιλαμβάνει η έρευνα αυτή, τα έχω ζήσει, όλα, από πρώτο χέρι.

 

Έχεις ερωτευτεί ποτέ συνάδελφο/συνεργάτη σου; «Όχι, ποτέ», λέει το  64,60% και «Ναι, μία φορά», το 26,60%.
Θα έκανες σχέση με κάποιον συνάδελφο/συνεργάτη σου; «Όχι» το 56,4%, «Είμαι ανοιχτός σε προτάσεις» το 28,40% και «Εννοείται» το 15,20%.

 

Εννοείται!

 

Ας μην γελιόμαστε. Όταν ο περισσότερος κόσμος περνά το μεγαλύτερο κομμάτι της ημέρας του, παραπάνω και από τον ύπνο του, στο γραφείο, πού πιο πρόσφορο έδαφος για να φλερτάρει; Και πώς να αντέξεις τόσες ώρες αν δεν έχεις και κάτι τόσο αναζωογονητικό να σε κρατά; Ο περισσότερος κόσμος βέβαια μένει στο φλερτ. Ένα φλερτ που τον ανανεώνει, του φτιάχνει το κέφι και, συνήθως, είναι ακίνδυνο.

 

Εμείς δεν μείναμε στο φλερτ -παρότι αυτό διήρκεσε πολύ, σχεδόν έναν χρόνο μέχρι να γίνει σχέση. Ημασταν στον ΔΟΛ, στα περιοδικά του Βήματος για την ακρίβεια.

 

Η συγκυρία που γράφεται αυτό το κομμάτι είναι σχεδόν σατανική: παρότι έχω φύγει χρόνια από τον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη, δεν παύει να αποτελεί ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου, της ιστορίας του «καλού» τύπου που αγάπησα και με μόρφωσε και φυσικά, πάνω απ’ όλα όμως είναι, εκεί, που έκανα πολλούς φίλους που τώρα είναι άνεργοι και απλήρωτοι. Δεν θα το κάνω μελό το κομμάτι, αλλά αυτό είναι που πονάει περισσότερο όποιον έχει την ελάχιστη συνείδηση.

 

 

Οσο φλερτάραμε, αυτό είχε πλάκα και δεν υπήρχε κάποιος λόγος ανησυχίας ή άγχους. Αλλωστε, στα δημοσιογραφικά γραφεία αυτό συμβαίνει κατά κόρον – όχι μόνο το φλερτ, αλλά και οι σχέσεις. Ισως γιατί οι δημοσιογράφοι, παραδοσιακά, ξενυχτούν πολύ και κατ’ επέκταση βγαίνουν μαζί μετά τη δουλειά. Oπότε, κάπως έτσι κι εμείς, λίγο αβίαστα και χαλαρά, ερχόμασταν όλο και πιο κοντά. Όταν όμως τα πράγματα σοβάρεψαν, αρχίσαμε να νιώθουμε τα μάτια να κοιτούν αλλιώς και τους ψιθύρους να δυναμώνουν. Ετυχε μάλιστα, την περίοδο εκείνη να αναλάβω την αρχισυνταξία του ΒΗΜΑmen και εκείνος να είναι συντάκτης, οπότε το πρώτο που έπρεπε να προσέξω ήταν να μην φανεί ότι τον ευνοώ. Και μάλλον του έκανα τη ζωή πιο δύσκολη από οποιουδήποτε άλλου συνεργάτη του περιοδικού.

 

Εννοείται, πως το κρύβαμε και το γνώριζαν μόνο οι πολύ κοντινοί μας.

 

Κανόνας: Να ξέρεις πως ουδέν κρυπτόν υπό του ηλίου. Όταν το ξέρουν δύο, το ξέρουν όλοι. Μάλιστα, όσο πιο πολύ κρύβεσαι, τόσα περισσότερα κουτσομπολιά ξεσηκώνεις.
 
Υπέρ:

  •   Τον βλέπεις περισσότερο
  •  Αποκτά ενδιαφέρον η επαγγελματική σου ζωή.
  •   Τον μαθαίνεις πιο γρήγορα.

 
Κατά:

  •  Αγχώνεσαι χωρίς λόγο.
  • Τσακώνεσαι πιο εύκολα – για να δείξεις αμερόληπτος.
  •  Κουβαλάς τη δουλειά στο σπίτι. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να αφήσεις τη δουλειά έξω από την πόρτα, όταν κάνεις την ίδια δουλειά και μάλιστα στον ίδιο χώρο. Και ας λένε τα βιβλία…. Εδώ δεν μπορείς να την αφήσεις εκτός όταν κάνεις άλλη – πόσο μάλλον λοιπόν.

Παντρευτήκαμε αφού είχαμε αμφότεροι αποχωρήσει από τον ΔΟΛ. Βρεθήκαμε μαζί για ένα διάστημα και στην Καθημερινή, αλλά σε άλλον χώρο, οπότε δεν μετράει για το παρόν κείμενο.

 

Λίγο πριν τον γάμο, έμεινε πρώτος άνεργος.

 

Εδώ, ας έρθουμε στην άλλη ερώτηση της έρευνας:

 

Θα έκανες σχέση με κάποιον που δεν εργάζεται;
Ναι, δεν παίζει κανέναν ρόλο 47,20%
Ναι, αν έψαχνε ενεργά για εργασία 25,20%
Ναι, εφόσον υπήρχε οικονομική ευχέρεια 10%

 

Εγώ δεν έκανα σχέση με έναν άνεργο – τον παντρεύτηκα! Και δεν κάνω τον ήρωα. Ομολογώ ειλικρινά ότι δεν ξέρω τι θα απαντούσα στην έρευνα, αν δεν είχα ήδη μια σχέση ετών προτού ο σύντροφός μου μείνει άνεργος.

 

Είναι πολύ σκληρό, το ξέρω. Η ανεργία, η ίδια, είναι πολύ σκληρή. Δεν είναι μόνο τα χρήματα που δεν φέρνει κάποιος σε ένα σπίτι, η αγωνία της επόμενης ημέρας και των λογαριασμών. Είναι η ψυχική καταρράκωση. Είναι η ακύρωση, η καθημερινή ακύρωση. Κάθε «όχι» όταν αναζητάς εργασία, κάνεις συνεντεύξεις και παίρνεις αρνητική απάντηση είναι ένα ακόμα βήμα πιο βαθιά στον βούρκο της κατάθλιψης. Νιώθεις την απαξία που δεν αξίζεις και μια απόγνωση που καμιά άλλη –πλην της αρρώστιας- δεν έχει όμοιό της.

 

Εκείνος λέει πως όταν τον έπαιρνα τηλέφωνο, από τη δική μου δουλειά στο σπίτι, δεν απαντούσε για να τον πάρω στο κινητό και να βγει στο μπαλκόνι, που έχει θόρυβο πόλης, για να με πείσει πως κάνει βόλτες και είναι μια χαρά. Δεν μπορώ καν να μπω στην ψυχή ενός άντρα που είναι άνεργος ενώ η γυναίκα δουλεύει. Προσωπικά, το νιώθω ως ίδιο – όμως η κοινωνία δεν το νιώθει ως ίδιο. Γιατί ο άντρας παραμένει, δυστυχώς, ο κυνηγός που πρέπει να φέρει το φαγητό στο σπίτι.

 

Κοινωνίας ο λόγος και να σημειώσουμε πως οι άνθρωποι δίνουν ευκαιρίες σε όποιον έχει δουλειά. Ναι, η δουλειά φέρνει δουλειά, ειδικά όταν είσαι στην ελεύθερη πιάτσα. Η αδικία, δηλαδή, στο μεγαλείο της. Κατανοώ πως όταν δεν έχεις δουλειά, δεν έχεις αέρα αυτοπεποίθησης που πείθει τους άλλους να σε εμπιστευθούν. Όμως, φίλε, μην ξεχνάς πως το γεγονός ότι δεν έχεις δουλειά, δεν σημαίνει ότι δεν αξίζεις να έχεις δουλειά. Και μην ξεχνάς, ποτέ, πως δεν υπάρχει βεβαιότητα σε αυτή τη ζωή για τίποτα. Και η ανεργία, δεν κάνει διακρίσεις, αλλά είναι αποτέλεσμα της κρίσης και, φευ, μπορεί να βρεθείς εσύ εκεί.

 

Για αυτό, όταν κρίνεις κάποιον, έλα στη θέση του. Εστω για λίγο.

Για αυτό, άσε και την καρδιά σου ελεύθερη να αποφασίσει για τον έρωτα. Όχι το μυαλό και την business card.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



Πληροφορίες Άρθρου
Date 03 Mar 2017 Categories Kariera Tips Author Μία Κόλλια, εξωτ. συνεργάτης kariera.gr, pr@kariera.gr